بنابه نقل شيخ الطائفه ، شيخ طوسى در مصباح المتهجد و مرحوم سيدبن طاووس در اقبال ، حسين بن على عليهما السلام در آخرين دقايق زندگيش چشمها راباز کرد و به سوى آسمان متوجه گرديد و براى آخرين بار با پروردگار خويش ، پروردگار عالميان چنين مناجات و راز و نياز نمود:
اى خدايى که مقامت بس بلند، غضبت شديد، نيرويت بالاتر از هر نيرو، تو که از مخلوقات خويش مستغنى هستى و در کبريا و عظمت فراگير، به آنچه بخواهى توانا، رحمتت به بندگانت نزديک ، وعده ات صادق ، نعمتت شامل ، امتحانت زيبا، به بندگانت که تو را بخوانند نزديک هستى و بر آنچه آفريده اى احاطه دارى و هرکس که از در توبه درآيد پذيرايى ، آنچه را که اراده کنى توانايى ، آنچه را که بخواهى درک توانى کرد، کسى را که شکرگزار تو باشد شکرگزارى ، ياد کننده ات را يادآورى ، من تو را خوانم که نيازمند تواءم و به سوى تو روى آرم که درمانده تواءم ، ترسان به پيشگاهت فزع مى کنم ، غمگين دربرابرت مى گريم ، از تو مدد مى طلبم که ناتوانم ، خود را به تو وامى گذارم که بسنده اى ، خدايا! در ميان ما و قوم ما داورى کن که آنان از راه مکر و حيله وارد شدند و دست از يارى ما برداشتند وما را که فرزندان پيامبر و حبيب تو محمد صلّى اللّه عليه و آله هستيم به قتل رسانيدند، پيامبرى که به رسالت خويش انتخاب نموده وامين خويش قرار داده اى ، اى خدا! اى مهربانترين ! در حوادث ، بر ما گشايش و در پيشامدها، برما خلاصى عنايت کن .

امام عليه السلام مناجات خويش را با اين جملات به پايان رسانيد:
در مقابل قضا و قدر تو شکيبا هستم اى پروردگارى که بجز تو خدايى نيست . اى فريادرس دادخواهان که مرا جز تو پروردگارى و معبودى نيست . برحکم و تقدير تو صابر و شکيبا هستم . اى فريادرس آنکه فريادرسى ندارد، اى هميشه زنده اى که پايان ندارد. اى زنده کننده مردگان . اى خدايى که هرکسى را با اعمالش مى سنجى ، در ميان من و اين مردم حکم کن که تو بهترين حکم کنندگانى.
و آنگاه که صورت به خاک مى گذاشت ، گفت :
بِسْمِاللّه وَبِاللّه وَفِى سَبيلِ اللّه وَعَلى مِلَّةِ رَسُولِ اللّه
.
.
.
.
.پ.ن : یه بار دیگه برگرد و اینبار توجه کن کی داره این حرف ها رو میزنه؟
امام معصوم؟!
آخرین تن از اهل کسا‌ء؟!
فرزند فاطمه(س) و علی(ع)؟!
یا الله ...